#Schemerlicht

Het gedempte herfstlicht, gelardeerd door serene stilte, bezwangert hem met intense melancholie. Geen zuchtje wind laat het bruin gebladerte nog ruisen. De straat is als een schilderij uit vervlogen tijden. Door het venster vangt de in rode besjes getooide hulstboom zijn blik.
Ach het rumoer rond hem is reeds lang verstomd. Alleen de stemmen in zijn hoofd spreken nog. Stemmen die hij licht herkent, maar toch ook weer niet. Ze verwarren hem. Wie zijn toch al die mensen rond hem die hij maar niet ziet? Hij ziet de herfst, maar in zijn hoofd is het winter. Zijn brein is bevroren.
Die jonge vrouw, kent hij haar? Het moet haast wel. Haar naam vergeet hij steeds. Ze is lief, ze noemt hem ‘hoi pap’. Hoi pap… Daar moet hij even over nadenken, maar het klinkt vriendelijk, dus lacht hij blij met heel zijn gezicht. Met die lach verovert hij de harten, dan aaien ze hem over zijn wang en scoort hij vertederde blikken. Hij pakt haar slanke hand in zijn knokige knuisten. Opeens kruipt een traan over zijn doorploegde wang. Aan zijn neus hangt er ook nog één.

Advertenties

2 reacties op ‘#Schemerlicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s