Papa waar ben je

Soms denk je dat je de wereld aankan. Dat dacht ik op 23 april 2015 om precies 10:00 uur ’s ochtends ook. Met een opgeruimd gemoed ging ik aan de slag. Een muurtje metselen in de tuin. Voor iemand met het post-poliosyndroom best een uitdaging. Zowat de hele dag op de knieën. Rond 13:00 uur even lunchen. Toen merkte ik het al. Kon bijna niet meer overeind komen. Het leek of de polio terug was. Na het eten weer aan de slag. Mijn ongeruste echtgenote kwam zowat om het kwartier kijken hoe het mij verging. ‘Je moet nu stoppen. Ik zie toch dat je het niet kan. Je moet stoppen. Luister naar je lichaam.’ Ik luisterde niet en zei dat het werk vandaag af moest.

Om 18:00 uur het laatste laagje leggen. Toen dat klaar was kwam ik niet meer omhoog, even een duizeling en een steek in mijn hoofd. Mijn echtgenote moest me helpen. De polio was terug. Ik kon mijn benen nauwelijks nog bewegen en één voet was volkomen verlamd. Als een kreupele sleepte ik het achter me aan. Ik besefte het nog nauwelijks.

Ik kon de trap niet zonder traplift op en ook niet af. Onder de douche ben ik op een krukje gaan zitten. Weer beneden plofte ik op de bank neer. Na het eten tv-kijken. Ik keek wel maar het programma drong niet tot me door. “Lampoot, lampoot. Jij bent een lampoot”. De woorden van mijn vader, ik hoorde ze luid en duidelijk.

(lees mijn blog De lampoot)

’s Avonds in bed nog wat gelezen in Het bestand van Arnon Grunberg. Maar ik viel na vijf minuten dodelijk vermoeid in slaap. Om twee uur werd ik wakker. Ik probeerde mijn voet uit. Zou hij weer kunnen bewegen? Nee hij hing er nog steeds slap bij. Ik stapte uit bed om te kijken of ik nog kon lopen maar viel. Mijn onderbeen was gevoelloos en ik kon mijn kuit niet aanspannen. Het lopen ging niet. Terug in bed kon ik de slaap niet vatten. In tranen riep ik hem: ‘Papa waar ben je nou? Ik ben weer een lampoot. Laat me nog één keer in het Amsterdamse bos achter je Mercedes aan strompelen. Je hebt me tóén geleerd te lopen. Leer het me nu ook weer. Papa ik mis je. Kom terug papa al was het maar voor één keer. De polio is er weer. En alleen jij kan die weghalen. Het is heel simpel papa. Het leven is nu verplaatst naar Facebook. Daar heb ik allemaal vrienden die ik nog nooit gezien heb. Wanneer doe jij mij een vriendschapsverzoek papa? Heus het is echt heel simpel. Jij moet mij beter maken pap. Want zo is er niets meer aan. Ik wil geen lampoot meer zijn.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s