Een onverwachte erfenis #recensies

EOE_groot

 Debuutroman juni 2012

Niet alle recensies zijn volledig getoond: klik voor een volledige weergave op de rode link.

Notitie: Enkele passages van deze roman zijn vanaf de vierde druk aangepast, vanwege de duidelijke overeenkomst met bestaande personen en enkele scènes die sommigen als aanstootgevend ervoeren. Van karaktermoord is echter geenszins sprake.

Recensie NBD Biblion:
Puck, een 32-jarige vrouw met een hoge functie bij een bank, wordt gevraagd te zorgen voor haar verwarde oom die in de Achterhoek woont. Geraakt door zijn ontreddering en aanhankelijkheid stemt ze toe. Zijn soms agressieve gedrag geeft problemen met de thuiszorg. Ze besluit daarom in de weekenden haar oom zelf te verzorgen. Zonder scrupules regelt ze bij haar baas in een SM-achtige setting een jaar sabbatical. Maar langzamerhand begint ze haar zakelijke houding te verliezen door de gemoedelijke sfeer in de Achterhoek. Dan wordt haar oom opgenomen in een inrichting, omdat hij de thuiszorghulp heeft aangevallen. Met behulp van medicatie vindt oom tot slot een vredig levenseinde. Thomson, die zelf werkzaam was in de bankensector, geeft met zijn debuutroman een indringend beeld van de tegenstelling tussen zakenwereld en zorgsector. Door volledig vanuit de jonge Puck te schrijven schetst hij op eigentijdse en ongegeneerde wijze het leven van een vrouw in een mannenwereld. Ondanks de maatschappijkritische onderlaag is deze roman door de regionale sfeer en anekdotes toegankelijk en humoristisch.

Thea The Bookgirl: (4 1/2 ster)
Een verhaal welke mijn aandacht al snel te pakken had. Ik werd het verhaal ingezogen en wilde het boek het liefst in een keer uitlezen. Het verhaal is in een prettige schrijfstijl geschreven en leest makkelijk. Het is boeiend om te lezen hoe juist Pucks bejaarde dementerende oom Gerhard tot Puck weet door te dringen en ervoor zorgt dat ze haar gevoel weer durft toe te laten. Ook de persoonlijke ontwikkeling van Puck van zakelijke carrièrebitch met een topfunctie bij de bank naar de zorgzame Puck die zich niet bezighoudt met status, vermogen en uiterlijkheden maar zich druk maakt om de juiste zorg voor haar oom Gerhard en daardoor dichter bij zichzelf komt, maakt het verhaal interessant en boeiend.
“Vanaf mijn studie had ik eigenlijk alleen maar oog gehad voor mijn werk. Ik was een keiharde bitch geworden. Wat had het me nou helemaal opgeleverd? Ja een salaris van twee ton per jaar plus een vette bonus, maar was ik daar nou gelukkiger door geworden? Alle gevoelens die andere vrouwen op mijn leeftijd hadden, had ik stelselmatig onderdrukt. De mannen in mijn leven waren eigenlijk nooit mijn maatjes geworden. Ik minachtte ze, en versleet ze dan ook net zo snel als een paar schoenen. Bij oom Gerhard lag dat anders, bij hem voelde ik iets wat ik nog nooit eerder had gevoeld. Het deed me goed, maar het bracht me ook in verwarring. Daar in Ijsseldijk werden heel andere, onvermoede registers opengetrokken. Daar liep je niet in dure mantelpakjes. Daar leefde je gewoon het leven, ontdaan van alle franje, waardoor de essentie waar het werkelijk om ging naar boven kwam. Men leefde daar ook dichter bij de natuur. Daar hoefde ik niet te overheersen. Ik kon daar gewoon mezelf zijn”.
Niet alleen is het boeiend om te lezen over Puck en haar oom Gerhard, het verhaal zet je als lezer ook aan het denken over hoe wij in Nederland met onze (dementerende) ouderen omgaan. “We leefden in de veronderstelling dat we alles geregeld hadden, maar dat bleek aan het eind van je leven een illusie, want we stoppen onze ouderen weg in tehuizen, probleem opgelost. Feitelijk was het leven een soort woekerpolis. Je investeerde in een goeie toekomst. En aan het eind bleek je met lege handen te staan”. Een onverwachte erfenis: Een sterk debuut welke mij nieuwsgierig maakt naar nieuwe boeken van deze auteur.

Reviews Bruna:
Vijf sterren
Bij dit boek heb ik vaak dubbel gelegen, echt heel leuk geschreven, vooral de de karakterisering van de veilingmeesters. Met de oom krijg je echt medelijden en dat mens van de zorginstelling kun je wel doorslikken, en aan het eind blijkt ook zij toch een mens. De manier waarop de schrijver gestalte geeft aan de personages in het tehuis is zo levendig dat je je er zelf waant. En toch weet hij de vinger op de zere plek te leggen. De hoofdpersoon komt heel geloofwaardig over. Ik ben verbaasd over hoe een man zich in het gevoel van een vrouw kan verplaatsen. De schrijver legt een gezonde zelfspot t.o.v. de eigen sekse aan de dag. Heel verfrissend.

Vijf sterren
Heerlijk boek. Leest makkelijk zonder doorzichtig te worden. Puck wordt als personage duidelijk neergezet en niet door de schrijver gespaard. Ze worstelt met haar single-leven maar lijkt tegelijkertijd geen concessies te willen doen aan haar carrière bij de bank. Dan blijkt ze de enige te zijn die in de familiekring beschikbaar is om een alleenstaande oom op te vangen die getergd door vlagen van dementie zijn omgeving tiranniseert. Puck wordt geraakt door de ellende waarin de oom verzeild geraakt is en verbindt haar lot op een heel onbaatzuchtige manier aan die van haar om. Wat volgt is een heel mooi beschreven onthaastingsproces ergens in de Achterhoek waarin Puck meer kwijtraakt dan haar lief is maar ook meer terugkrijgt dan ze voor mogelijk had gehouden!

Vijf sterren
Wat een verhaal! Wow! Ik kon het moeilijk wegleggen. Het kwam heel hard bij mij binnen omdat ik de laatste jaren van mijn vaders leven voor hem heb gezorgd. Alsof mijn verhaal is opgeschreven. De machteloosheid omdat je wordt overgeleverd aan het systeem is heel herkenbaar. Door het lezen van dit boek voel ik me eindelijk begrepen. De schrijver weet veel gevoel in de woorden te leggen. Heel bijzonder en knap. De zwarte spiegel is besteld en ben heel benieuwd.

Vijf sterren
Wat een verhaal, geweldig hoe de schrijver het gevoel weet vorm te geven. Je maakt het gewoon zelf mee. Eenmaal begonnen kun je het niet meer wegleggen. Het is zeer eigentijds geschreven. Ik hoop dat de schrijver Robert Thomson nog meer boeken produceert.

Reviews Bol.com:
Vijf sterren
Een boek dat je in 1 keer uit wilt lezen. Geweldig boek! Ik hoop dat deze auteur nog veel meer boeken gaat schrijven, want dan ga ik deze zeker lezen!!

Vier sterren
Vanaf de eerste bladzijde sloot ik Puck in mijn hart, een spontane meid die weet wat ze wil, een mega goed baan heeft bij de bank. Dan krijgt ze bericht dat haar tante is overleden, ze schrikt, maar voelt geen verdriet omdat ze haar familie niet echt heeft gekend door een ruzie tussen haar tante en haar vader. Ze besluit de zaken “even” te regelen en weer verder te gaan met haar leven. Het lot beslist anders en haar leven staat ineens op de kop. De man van haar tante blijft eenzaam en dementerend achter. Ondanks de verhalen over hem, hij mishandelde haar tante en is een vervelende man, sluit ze hem in haar hart en gaat ervoor. Ze vindt haar weg en haar nieuwe leven en mensen in de achterhoek. Hetgeen versterkt wordt door het noaberschap dat wel in de achterhoek en niet in het Westen heerst. Ze leert een nieuwe manier van leven kennen en voelt steeds meer. Ik vond het een heerlijke en eerlijke roman om te lezen, de sierlijke schrijfstijl van Robert Thomson neemt je mee naar de Achterhoek, versterkt door het dialect raak je verliefd op de streek en zijn mensen. Het verhaal van de oom van Puck is schrijnend en ik heb echt wel een paar tranen laten gaan. Zo ontroerend en mooi geschreven, hoe iemand in korte tijd zo van een ander kan gaan houden en andersom. Of het echt zo in de zorg gebeurt heb ik mijn vraagtekens bij (ik werk zelf in de zorg) maar het is zo aangrijpend dat je je daar niet mee bezig houdt. Aan het einde vraag je je af wie er voor wie gezorgd heeft…een betere samenvatting is er niet. Ik heb genoten en weer vond ik het jammer een boek uit is. Het moest even een paar dagen zakken voor ik een recensie kon schrijven. Echt de moeite waard.

Vijf sterren
Normaalgesproken lees ik slechts uitgesproken thrillers omdat ik andere boeken te weinig boeiend vind, maar met “een onverwachte erfenis” was het anders.
Het boek is onwijs leuk geschreven, soms brutale schrijfstyle, maar wel heel erg leuk! Ik moest er veel om lachen en toch was het boeiend tot aan het eind.
Ik zat in een moeilijke periode en dit was het eerste boek dat ik weer “in één keer” uit kon lezen, dat is heel bijzonder.
Ook bijzonder dat dit het eerste boek van deze auteur is, daarom verheug ik me op nieuwe verhalen van hem, net gelezen dat er een nieuwe uit is, maar snel bestellen dus!!!

Vijf sterren
In een ruk uitgelezen, kon het niet wegleggen, Snel geschreven, leest makkelijk weg.
Eigentijds, helder, confronterend met alles wat menselijk is in deze roerige tijd, een echte aanrader Wat een debuut, ik kijk uit naar het volgende boek.

Vijf sterren
Het boek leest als een trein! Echt een boek voor de vakanties. Makkelijk leesbaar en vlotte leesstijl. De schrijver houdt de lezer goed bij de les.

Reviews AKO:
Vijf sterren
Nog nooit eerder had ik van deze schrijver een boek gelezen. Per toeval stuitte ik op Een onverwachte erfenis. Wat een ontzettend leuk boek is dat. En wat een toegankelijke schrijfstijl heeft Robert Thomson. Ongelooflijk hoe hij ingrijpende situaties beschrijft op een manier die invoelend en tegelijk humoristisch en soms zeer aangrijpend is. Het ene moment lig je in een deuk en het andere moment zit je te grienen. Sommige taferelen zijn zo realistisch geschreven dat je het gewoon zelf meemaakt. Nee, echt iedereen zou dit boek moeten lezen.

Vijf sterren
Eenmaal begonnen wil je weten hoe het verder gaat. Humoristisch en realistisch, vlot leesbaar boek. Zeker aan te bevelen. Je verveelt je geen moment.

 

Advertenties

De zwarte spiegel #recensies

DZS_groot

2e roman november 2012

Bekijk de trailer van deze roman

Niet alle recensies zijn volledig getoond: klik voor een volledige weergave op de rode link.

Graag gelezen: (Mieke Schepens, vijf sterren *****) quote: Hitchcock-waardig!
Eerder las ik van deze auteur ‘Een obsessieve drang’ en was toen al bijzonder onder de indruk van zijn schrijfstijl.
In dit boek ‘De zwarte spiegel’ werd ik meegetrokken in de wereld van hoofdpersoon Frank Beumer. Het ging zelfs zo ver dat ik na het lezen van een groot gedeelte van het boek, ik ’s avonds ging slapen en erover ging dromen! Ik werd wakker toen ik zijn buurvrouw wilde waarschuwen, voor haar buurman omdat ik aanvoelde wat er zou kunnen gaan gebeuren. Helaas kreeg ik gelijk.
De seksuele gevoelens van de hoofdpersoon horen gewoon bij hem. Het is niet op een aanstootgevende manier geschreven en als lezer voelt het ook niet zo.
De hoofdpersoon leest uit ‘de Heerser’ van Machiavelli: een boek over macht en hoe iemand zijn persoonlijke moraal ondergeschikt maakt aan zijn eigen machtsuitoefening.
Een uitspraak van Niccolá Machiavelli: ‘de ene verandering legt altijd de grondslag voor de verandering die erop volgt’, past helemaal in het verhaal van Frank Beumer. Hij is tenslotte niet altijd zo geweest als waar hij in het boek eindigt: ‘iemand waar men rekening mee moet houden’.
Pas nadat hij in ging zien dat er een tweede Frank was, ging het van kwaad naar erger. De titel ‘De zwarte spiegel’ zou ook de keuze kunnen zijn omdat Frank wanneer hij naar zichzelf keek (in de spiegel keek) nóg iemand zag. Een duister persoon. Wiens schuld het allemaal was wat er gebeurde, maar die er ook voor zorgde dat hij zichzelf meer ging waarderen en meer zelfvertrouwen kreeg, door de macht die hij uit kon oefenen. Op een manier die niet alledaags is en niet van hem verwacht werd.
Het is een roman, maar ik heb het gevoel dat Alfred Joseph Hitchcock dit boek graag had verfilmd! Er is zoveel onderhuidse spanning aanwezig, door het hele boek heen!
Ik heb dit boek ontzettend graag gelezen. Ik waardeer dit boek met 5 sterren *****

Leesdame Luna (vier sterren ****)
Op de kaft staat dat het een roman is. Maar in mijn ogen veranderde deze roman in een venijnige thriller.
Frank Beumer is al op leeftijd, hij is getrouwd met de jongere Sarah en is vader van Buffy. Frank lijkt een normale man met een normaal leven, maar vanbinnen vreet hij zich helemaal op. Hij voelt zich door niemand serieus genomen en zijn verleden maalt nog elke dag door zijn hoofd. Vaak denkt hij terug aan zijn zeer strenge ouders en hun vernederende manier van opvoeden, de klachten die hij overhield aan de ziekte polio en aan zijn heftige tijd op het internaat. De flashbacks laten zien dat Frank geen makkelijke jeugd had, maar ook dat hij al heel wat op zijn geweten heeft. Als Frank zijn ontslag krijgt is dat de zoveelste vernedering in zijn ogen. Hij kan het niet plaatsen en voelt zoveel woede in zich dat hij wraak wil nemen op de maatschappij…
Een beklemmend en somber boek wat ik heb gelezen met het gevoel alsof ik in een achtbaan zat. Bij elke pagina voelde ik duidelijk dat er wat ging gebeuren, maar het is elke keer weer een verrassing wanneer er precies wat misgaat. De schrijfstijl van Robert Thomson is vlot en venijnig. Vooral de stille en opgekropte woede die bij Frank in zijn hoofd zit wordt voelbaar omschreven, hierdoor kruipt er een onderhuids gevoel van spanning in het verhaal. De zwarte spiegel is voor zowel mannen als vrouwen geschikt.

Thea The Bookgirl (vier sterren ****)
Het verhaal is boeiend en meeslepend, laat zich vlot lezen en heeft me dan ook al snel in haar greep. Stille wateren hebben diepe gronden. Zo gezapig en kleurloos als het leven van de introverte boekhouder Frank Beumer zich in het begin van het verhaal laat aanzien, zo anders blijkt hij in elkaar te steken en een duister verleden met zich mee te dragen. Frank voelt zich niet gehoord en gezien, niet in zijn verleden maar ook niet in het heden. Zijn verleden heeft hem gevormd tot de persoon die hij vandaag de dag is.
Door middel van flashbacks komen we stukje bij beetje meer te weten over wat er in het verleden in Frank Beumers leven heeft afgespeeld. Een verleden welke gedomineerd werd door de strenge opvoeding van zijn meedogenloze ouders en de vernederingen van zijn vader. Op school werd hij gepest en uitgescholden voor lamme omdat hij raar liep en vreemd sprak, veroorzaakt door polio. Zijn ouders lieten hem achter op het internaat waar hij moest zien te overleven. Hij mat zich een ongenaakbare en wrede houding aan waardoor de andere leerlingen bang voor hem werden. Naast het kattenkwaad welke hij er met zijn vrienden uithaalde, heeft hij ook de dood van medeleerling Roderick op zijn geweten.
„Hij was net elf jaar geworden en kon niet begrijpen dat zijn ouders hem werkelijk zomaar achterlieten bij een vreemde meneer en mevrouw, met allemaal vreemde kinderen die zijn vriendjes niet waren. Dit was wel de zwartste dag in zijn leven. Zijn ouders deden hem gewoon weg, dat was wel zeker. Waarschijnlijk omdat hij in zijn bed plaste en polio had gehad, en dit was zijn straf.”
Franks verleden lijkt hem vandaag de dag in te halen. Hij is eenzaam, voelt zich niet gewaardeerd, gehoord en gezien, walgt van zijn overspelige vrouw Sarah, door wie hij vaak vernederd wordt en heeft nauwelijks contact met z’n dochter Buffy. Hij krijgt steeds vaker hartkrampen en blijkt te lijden aan angina pectoris. Ook wordt hij na bijna veertig jaar trouwe dienst ontslagen.Frank verliest door dit alles alle grip op zijn leven. Hij zint op wraak op de tandarts die zich tien jaar geleden vergreep aan zijn dochter en ervoor zorgde dat zij een abortus moest ondergaan. Hij gaat steeds vreemder gedrag vertonen en kan het gruwelijke spook van het verleden niet langer het hoofd bieden.
De zwarte spiegel van het verleden geeft eindelijk de beelden prijs die hij al die jaren had weggestopt.”
Frank gaat naar de plaats delict uit het verleden en vermoordt er een toevallige voorbijganger. Hij is niet meer te stoppen, de woede in hem dwingt hem tot moorden, ingrijpen in het leven van volstrekt onbekenden. Hij wil zich wreken op de mensheid. De man die zich liet aanzien als een gezapige, kleurloze man ontwikkelt zich tot een psychopaat.
„In vele gezinnen zal ik ingrijpen en over hun lot beschikken, net zoals ze met mij hebben gedaan. Mijn lot is ook altijd bepaald door anderen. Maar nu neem ik het heft in eigen hand. Het is een oorlog. Een oorlog tegen de mensheid. De mensheid die hem vanaf zijn zesde al heeft aangevallen. En nu slaat hij terug.”

„Hij heeft inmiddels al in zes levens ingegrepen, maar hij komt er geen steek verder mee. Hij kan zijn woede op de mensheid botvieren, maar ook de bevrediging die dat geeft duurt maar even. Toch kan hij er niet mee stoppen. Het werkt zelfs verslavend. Als hij lang droogstaat wordt hij weer gegrepen door zijn boosaardige alter ego om genadeloos toe te slaan. Dan wordt hij gedreven om te balanceren op rand van het haalbare. Val je, dan ben je dood ook. De spanning die dat in toenemende mate in hem oproept bezorgt hem een aangename sensatie. De gevolgen voor de nabestaanden laat hij voor rekening van zijn alter ego. Toch moet hij ermee doorgaan nu het zwarte zaad in hem is ontkiemd. Het is zijn enige uitlaatklep. Ze hebben hem immers zo gemaakt en nu pas heft hij zijn zware tol op de mensheid.”

Het verhaal eindigt met een onverwachte, dramatische ontknoping.

Reviews Bol.com en Bruna:

Notitie: Door een onverklaarbare fout was deze roman bij Bol.com uit de collectie gehaald. De fout is door Bol.com wel hersteld, maar alle reviews waren verdwenen. Van een paar recensenten konden de recensies opnieuw geplaatst worden, echter de meeste zijn verloren gegaan.

Vijf sterren Bol
De Zwarte Spiegel is het tweede boek wat ik van deze schrijver heb gelezen.
Het verhaal gaat over een man die langzaam de greep op het leven verliest.
Nauwkeurig wordt beschreven, hoe stukje bij beetje de waanzin waaraan hij ten prooi valt, zijn leven langzaam en onverbiddelijk vernietigt.
De onontkoombare teloorgang van een geest die altijd andere mensen hielp. De waardering in zijn omgeving echter, laat nogal wat te wensen over. In plaats van hun waardering uit te spreken, wordt hij door de mensen die hij helpt vernederd.
De houding van deze personages in zijn omgeving lopen parallel met wat hij in zijn jeugd heeft meegemaakt; dat is een altijd en eeuwigdurende negatieve bevestiging van zijn bestaan. Zo werkt deze benadering als een vergrootglas. Daardoor worden de weinige momenten die hij als kind als positief heeft ervaren, niet meer door de anti held van dit verhaal herkend.
Als lezer voel je aan dat deze geschiedenis fataal MOET aflopen, er is geen houden meer aan, als een sneeuwbal die verder rollend steeds groter wordt. Alleen:wanneer komt de klap, wanneer komt dit alles tot stilstand?
Steeds verder komt het leven van de held in scherven te liggen en vernietigt hij alles wat hem dierbaar is. Het hoofdpersonage personifieert niet alleen een doodongelukkige man die hunkert naar erkenning en waardering, er is nog iets anders aan de hand.
De schrijver weerspiegelt in zijn romanfiguur de huidige maatschappij waarin hij de vaste waarden ter discussie stelt.
Een boek waarin de schrijver een scherpe observatie van het eeuwig menselijk tekort combineert
met een heldere, leesbare stijl, gelardeerd met de nodige hilarische anekdotes.

Vijf sterren Bruna
Beide boeken van Robert Thomson laatst bij Bruna besteld. Beide ook in één keer uit gelezen. De zwarte Spiegel is een heel ander boek dan zijn eerste roman. De manier waarop hij de hoofdpersoon Frank Beumer langzaam de grip op het leven laat kwijtraken is heel knap gedaan. En de overgangen naar de jeugdflashbacks gaan zo vloeiend dat het absoluut niet stoort met het heden, integendeel. Het maakt juist duidelijk hoe die Beumer zo geworden is. De dialogen zijn sterk en soms hilarisch. Het einde is ronduit dramatisch, maar daar verklap ik natuurlijk hier niks van. Maar ik zat aan mijn stoel genageld. Die plot had ik nooit verwacht. Heel knap tot het aller aller laatst als een mokerslag bewaard. Een schrijver die je kan laten lachen en kan laten huilen. Als het uit is ben je even stil.Vier sterren Bruna
Mooi, aangrijpend boek, wat je vasthoudt tot de laatste bladzijde. De hoofdpersonage wordt mooi uitgewerkt en langzamerhand krijg je steeds meer begrip en inzicht in Frank Beumer. Een aanrader!

Vier sterren Bruna
Deze psychologische roman boeit van de eerste bladzijde tot de allerlaatste. Frank Beumer, op zich een normale, kleurloze accountant verliest zijn baan. Hij is getrouwd met een veel jongere, succesvolle vrouw. Hij aanbidt haar en verafschuwt haar. Frank is getekend door zijn jeugd, kille koude ouders. Op een internaat gezeten en voor zijn plaats gevochten. Beschadigd als Frank is treedt hij na het verlies van zijn baan de wereld tegemoet en besluit in te grijpen in het leven van volstrekt onbekende mensen. De herinneringen van vroeger scherpen dit nog meer aan.
De zo normaal ogende man, blijkt een ware psychopaat te zijn. Met alle gevolgen van dien. Zelfs zijn eigen dochter, waar hij zo veel van houdt en gek op is wordt slachtoffer! Frank gaat te ver, veel te ver. Iedereen die van spanning houdt kan ik dit boek aanraden! Nog nooit heb ik zo een intrigerend boek gelezen.

Recensie NBD Biblion:
Beumer (60) is getekend door zijn verleden: een ongelukkige jeugd als bedplasser en poliopatiënt bij meedogenloze ouders; gepest op school; trauma’s tijdens z’n verblijf op het internaat (o.a. schuld aan verdrinking van een medescholier). Hij lijdt aan angina pectoris, krijgt steeds vaker hartkrampen, is eenzaam, walgt van zijn overspelige, nymfomane vrouw Sarah, heeft nauwelijks contact met z’n 23-jarige dochter Buffy, en wordt na bijna veertig jaar trouwe dienst afgedankt als boekhouder. Door dit alles verliest hij alle grip op zijn overzichtelijk, maar kleurloos leventje. Hij vertoont steeds vreemder gedrag en besluit zich te wreken op, in zijn ogen, veroorzakers van z’n leed, om te beginnen de tandarts die tien jaar geleden Buffy verkrachtte, waarna zij zich liet aborteren. Wordt ‘de zwarte spiegel van zijn verleden’ hem definitief fataal? Spannende en vlot geschreven psychologische roman, met veel aandacht voor de karakterisering van de hoofdpersoon, maar te voorspelbaar, en te clichématig en expliciet geschreven, waardoor de lezer geen ruimte krijgt voor eigen interpretaties.

Opmerking van de schrijver:
Spannend en voorspelbaar zijn met elkaar in tegenspraak. Biblion heeft inmiddels laten weten dat ook zij de laatste zin van de recensie wat ‘ongelukkig gekozen’ vonden, want dat er wel degelijk ruimte is voor eigen interpretaties en dat nader beschouwd niets cliché is. Desalniettemin waren ze niet bereid hun recensie aan te passen, wel hebben zij hem op de commerciële sites teruggetrokken. Onderstaande recensie van ene Esra is treffend. Bij dezen wil ik haar hartelijk danken voor het scherpe oog waarmee zij deze roman heeft beoordeeld.

Haar review bij Bruna:
Ik lees veel en heb dit boek met veel plezier gelezen. Hoe krijgt de schrijver het uit zijn pen. Over dit boek kan bepaald niet gezegd worden dat het voorspelbaar, clichématig is, en geen ruimte biedt voor eigen interpretaties. De hoofdpersoon Frank Beumer is een boekhouder, ogenschijnlijk een heel normaal persoon, maar onderhuids borrelt het. Niemand ziet hem staan. Ogenschijnlijk zijn vrouw Sara ook niet, maar is dat wel zo. Is hun huwelijk werkelijk zo slecht, of is het juist goed. Ruimte voor eigen interpretaties. Hun huwelijk is zeker geen cliché huwelijk. Dat wat Beumer beleeft als kind is traumatisch. Eerst hoe hard zijn ouders met zijn polio omgaan en later wanneer hij op internaat terechtkomt en zich letterlijk probeert staande te houden, zeker geen voorspelbare, clichématige jeugd. De schrijver geeft een maatschappijbeeld, gezien vanuit de getroebleerde geest van Beumer, wat je stemt tot nadenken, ruimte voor eigen interpretatie. Zijn dochter heeft een relatie met een allochtone jongen, die geheel niet aan het clichébeeld voldoet. Hij gedraagt zich voorbeeldig, is goed geïntegreerd, intelligent, hartchirurg. Ik ben zelf van allochtone afkomst en dacht daar gaan we weer, maar gaandeweg begreep ik wat de schrijver duidelijk wilde maken, heel knap gedaan. In deze psychologische roman worden heel veel aspecten beschreven, die je tot nadenken stemmen in een prettig leesbare schrijfstijl. Sommige jeugdflashbacks zijn zeer levendig en op hilarische wijze neergezet. Ik heb daar echt om moeten lachen. Als Beumer ontslagen wordt, knapt er iets in hem en gaat hij meedogenloos afrekenen met de maatschappij. Het eind is ronduit dramatisch en raakt je als een mokerslag, waar ik een traan bij gelaten heb, evenals bij de hulpeloze Beumer die als klein jongetje door zijn ouders zo onbarmhartig wordt afgebeuld. Een ontroerende roman.

Een obsessieve drang #recensies

3e roman september 2013

Niet alle recensies zijn volledig getoond: klik voor een volledige weergave op de rode link.

Recensie NBD Biblion:
Bankiers zijn in deze tijd al niet de meest geliefde personen en de hoofdfiguur in deze roman, Robbert Olthoff, is al helemaal iemand, die de indruk wekt absoluut niet te deugen. Niet in zijn persoonlijk leven en niet als bankier van zijn eigen ROB bank (!). Hij is uit op eigen gewin: alleen zijn succes bij het oplichten van cliënten, die hypotheken bij hem afsluiten, en raamprostituees maken hem ‘gelukkig’. Deze Amstelveense bankier, wiens gedachten en gevoelens de lezer uitgebreid via dit boek te weten komt, is zondermeer onsympathiek. Het leven van deze man eindigt tenslotte tragisch. De auteur komt zelf uit het bankwezen en kan derhalve weten waarover hij het heeft.

Leesdame Luna (vijf sterren *****)
Robbert Olthoff is een bekende Nederlander. Hij staat aan de top in het bankwezen en heeft zijn eigen bank opgericht. Zijn vrouw Rebecca is een toegewijde huisarts en lieve moeder voor hun twee kinderen. Maar na de succesvolle jaren valt hij in een dal. Zijn bank dreigt failliet te gaan. Schuldeisers staan op de stoep. Tv en andere media jagen als wolven achter Robbert aan. Van bekende Nederlander is hij nu de meest gehate Nederlander. Hij is genoodzaakt om zich terug te trekken uit het bankwezen. Maar dit is enkel de zakelijke kant van het verhaal. Want Robbert heeft veel meer kanten.

Zo heeft Robbert een bepaalde obsessieve drang… een soort ‘hobby’… Hij gaat naar de wallen en laat 500 euro achter in peeskamertjes. Zijn vrouw weet van niets. Thuis botst zijn geloof af en toe met de Joodse Rebecca. Hij voelt zich soms een asielzoeker in zijn eigen huis en krijgt de meest bizarre fantasieën over moord en vergelding. Zelden bezoekt hij zijn demente moeder en zijn zusters. Een zus is erg lief, maar de andere: Margot is een zuur mens. Zijn demente moeder kraait steeds dat ze vroeger met de dominee sliep. Terwijl zijn zure zus hem de dood van hun vader verwijt. Opeenstapelingen van problemen, schandalen, obsessies maken Robbert gek in zijn hoofd. Hij leeft en denkt in illusies en weet de werkelijkheid niet meer de onderscheiden van de gedachten in zijn hoofd. Of zou er toch meer aan de hand zijn…?

Dit wordt allemaal knap en filmisch beschreven, want als lezer weet je op een gegeven moment niet meer wat nu werkelijk gebeurd, of wat zich afspeelt in zijn hoofd. De hoofdpersoon twijfelt zelf ook vaak genoeg aan zichzelf. En als lezer twijfel je mee. Robert Thomson heeft van ‘Een obsessieve drang’ een soort achtbaanrit gemaakt. Bij elk hoofdstuk denk je: nu gaat het echt mis met hem. De zakelijke stukken over bankwezen zijn toegankelijk geschreven. Je krijgt een mooi beeld over de sfeer in de bankwereld. Je hoeft dus niet bang te zijn dat het een economische thriller is, want dat is het beslist niet! Het is juist een psychologische thriller.

5 sterren, want het zit geniaal in elkaar. Wat is echt? Wat is illusie?  Zelfs toen ik dacht dat ik het wist, dacht ik nog: niets is wat het lijkt.

Graag gelezen (Mieke Schepens, vier sterren ****)
Samenvatting:
Robbert Olthoff is een gewiekste zakenman en weet door slim te manoeuvreren eigenhandig een bank op te bouwen: de ROB bank. Hij is schatrijk, wordt alom gerespecteerd en behoort tot de bekende Nederlanders. Maar niemand kent zijn grote geheim, zijn obsessieve begeerte naar raamprostituees.

Als een journaliste zijn giftige hypotheken aan de kaak stelt, keert de publieke opinie zich tegen hem. Terwijl zijn imperium wankelt, worstelt hij bovendien met zijn eigen verleden. Uiteindelijk raakt hij zijn bank kwijt en verliest ook de grip op zijn leven. Steeds dieper zakt hij weg in zijn eigen waarheid. Maar wat is er werkelijk aan de hand? Zijn psychiater probeert daarachter te komen. Is het zijn fatale geheim? Gebeurtenissen uit zijn verleden? Of blijkt het allemaal toch een grote illusie?
Een onthutsende psychologische roman die de onderbuikgevoelens weet aan te spreken en je meetrekt in de duistere geheimen van de bancaire wereld.
Wat ik er van vond:
Dit is het eerste boek dat ik las van Robert Thomson.
In het begin dacht ik in een verhaal terechtgekomen te zijn dat over een bankier ging
en wat hij allemaal kan en mag doen met zijn bank. Er werd nogal veel uitgelegd over hoe de bankwereld tegenwoordig is. Maar dat veranderde snel op zo een manier dat het zelfs spannend werd en ook spannend bleef. Ik heb het boek daarna vlot uitgelezen.
De hoofdpersoon Robbert Olthoff is heel mooi uitgewerkt. Niks geen saaie bankier zoals je je misschien voor zou stellen. Deze Robbert maakt nogal wat mee in zijn leven. Hij is geen gelukkig mens en weet zelf ook niet goed waarom niet.
Hij heeft wel zijn vermoedens. Zijn bezoeken aan raamprostituees worden heel humoristisch omschreven, zonder plat te zijn.
Zijn bank, de ROB bank, verandert van eigenaar, heel naar voor Robbert Olthoff. Hij weet echt niet hoe nu verder, wat moet hij gaan doen. Een bezoek aan de nieuwe
eigenaar, helpt hem ook niet echt :
‘Tja, Robbert. Wat jij aan kapitaal hebt opgebouwd kun je nog behappen, maar als je zo veel hebt als ik, ben je een gevangene, dan heb je levenslang. Of je wilt of niet, je moet je wel met zaken bezighouden. Je denkt toch niet dat je veertien tot vijftien miljard op een internetspaarrekening bij de plaatselijke RABO kunt stallen en van de rente kunt leven?’
Ik heb echt meegeleefd met de hoofdpersoon en schrok hier en daar van de plannen die Robbert had of dacht te hebben.
Je moet het boek zelf lezen om dit te begrijpen.Spanning, ontroering, medeleven en afschuw, dit zijn woorden die weergeven wat ik voelde tijdens het lezen.
Het verhaal is goed geschreven waardoor het heel gemakkelijk leest.
Het einde had ik niet verwacht. Ik had wel een aantal scenario’s de revue laten passeren, maar dit was een onverwachte plot !
Ik waardeer dit boek op 4/5 sterren.


Boekverslaafde Kat (vier sterren ****)

Mening
De afgelopen week las ik Een obsessieve drang van Robert Thomson.
Ondanks dat dit al het derde boek van de auteur is was dit mijn eerste kennismaking met een boek van Robert Thomson. Achteraf jammer, want deze meneer bezit namelijk een ongelofelijk schrijftalent. Ik heb het boek met veel plezier gelezen.
Bedankt uitgeverij Booklight voor het versturen van een leesexemplaar.

Een obsessieve drang bevat 35 hoofdstukken geschreven vanuit hoofdpersonage Robbert, een nare egoïstische man.
De cover en de titel van het boek passen goed bij het onderwerp van het boek, vooral de titel is heel goed gekozen.
De tekst op de achterkant van het boek maakt nieuwsgierig naar de rest van het boek.Robert Thomson is een schrijftalent. Zijn schrijfstijl is vlot en humoristisch, ondanks de toch wel serieuze onderwerpen, zijn woordgebruik is geniaal en iedere zin is puur genieten.
Tijdens het lezen wordt je als lezer op het verkeerde been gezet en geprikkeld, wat is echt en wat zijn gedachtespinsels?
Wellicht ten overvloede maar het boek leest heerlijk weg, eenmaal begonnen blijf je maar doorlezen, nog een stukje, nog een hoofdstukje en voor je het weet is het boek uit.Het verhaal zit super in elkaar.
Gaandeweg het verhaal geeft Robert Thomson beetje bij beetje steeds iets meer prijs en wel op zo’n manier dat hij net genoeg verteld om je in twijfel achter te laten.
Robert heeft zich goed verdiept in het karakter van Robbert Olthoff en het personage goed neergezet. Dit stuk wist me zelfs pissig te maken:
Het zijn waarschijnlijk stumpers die op de een of andere manier in de financiële problemen geraakt zijn, daar is de bank niet verantwoordelijk voor.
Toen ze geld nodig hadden en nergens anders terecht konden was u goed genoeg meneer.
Ik kan me voorstellen dat dit ook in het echt gedacht wordt, mensen verleiden en opzadelen met wurgcontracten.
Bah, wat een vervelende egoïstische nare man is die Robbert Olthoff. Als lezer krijg je echt een hekel aan hem.
Het is heel knap hoe Thomson je een kijkje geeft in iemands hoofd, een kijkje hoe dwanggedachten je leven kunnen beheersen. Dan kan bijna alleen als je hier zelf ervaring mee hebt of je je er heel goed in verdiept hebt.
Het einde was nogal onverwacht.De onderwerpen die aangesneden worden in Een obsessieve drang zijn zwaar, maar op een luchtige manier omschrijven.
Er zit een realistische insteek in, de crisis en het gedoe met de banken de afgelopen periode.
En de eventuele gevolgen van een verknipte jeugd.Ondanks dat ik niks maar dan ook helemaal niks met het bankwereldje heb, was het boek toch boeiend van de eerste tot de laatste bladzijde.
Ik ben nieuwsgierig geworden naar de eerdere boeken van Robert Thomson en ben van plan om deze ook nog te gaan lezen.
Op dit moment is Robert Thomson bezig met zijn vierde roman.Een obsessieve drang, een indrukwekkend verhaal, boeiend van de eerste tot de laatste bladzijde, aanrader! Waardering 4/5

Bezeten boeken (NancyW vijf sterren *****)
In een obsessieve drang neemt auteur Robert Thomson je mee in de wereld van Robbert, een slimme zakenman die denkt alles prima voor elkaar te hebben. Robbert, een self-made man zonder hoogwaardige diploma’s, bouwt zij ROB bank op vanuit het niets. Dat hij niet altijd helemaal eerlijk en oprecht handelt weet hij goed te verbergen onder de mantel van vrijgevigheid en liefdadigheid. Wanneer de journaliste Hannelore hem echter dreigt te ontmaskeren en zelfs zijn klanten tegen hem opzet, lijkt zijn kaartenhuis ineen te vallen. Gevallen in een zwart gat komt Robbert tot de ontdekking dat hij iemand anders is geworden dan hij had gedacht. De werkelijkheid, of juist de illusie daarvan, slaat hem keihard in het gezicht. Het is de vraag of Robbert, bijgestaan door psychiater Carmen, zijn leven terug in proportie weet te krijgen.

Wanneer je begint te lezen in Een obsessieve drang heb je direct de neiging om een hekel te krijgen aan Robbert, de hoofdpersoon in deze roman. De fantastische self-made man die zich omhoog weet te werken over de rug van andere mensen. Maar gaandeweg het boek verandert je gevoel voor deze man. In feite blijkt achter de grote ROB bank een man te gaan die wel degelijk over gevoelens beschikt. Wanneer Robbert zijn bank, en daarnaast zijn status, verliest wordt hij gedwongen te kijken naar wat over is gebleven. Van zijn carrière, van zijn relaties maar ook van zijn gezin, huwelijk en privéleven. Zijn obsessieve drang naar de betaalde liefde, of zoals hij zelf zegt: ‘Geluk voor vijfhonderd euro’ helpt hierin niet echt mee. Met behulp van psychiater Carmen probeert hij alles op een rij te krijgen en dat lijkt te lukken, uiteindelijk ziet hij zijn toekomst glashelder voor zich.

Het verhaal in Een obsessieve drang staat als een huis en doet ergens denken aan een beruchte affaire uit het bankwezen. Toch is de auteur erin geslaagd een goed verhaal neer te zetten, wat flink aangevuld is met fictie. Soms is het opletten omdat ‘werkelijkheid’ en waanideeën door elkaar lijken te lopen. Anderzijds houdt je dit ook scherp en betrokken bij het boek. Bijzonder is de spanning die doorlopend vast wordt gehouden. Daarnaast neemt het boek een onverwachte wending wanneer je verwacht dat je het einde al wel weet. Voor liefhebbers van psychologische romans is Een obsessieve drang dan ook een echte must read.

Diverse reviews bij Bol.com
De gesprekken met de psychiater komen levendig over. Je leeft echt mee. Het bezoek van een ontredderde Olthoff aan het politiebureau is om te gillen zo leuk. Wat een geweldige dialoogtechniek.
Het eind is op zijn Thomsons. Dan krijg je letterlijk een dreun die Thomson tot het laatst bewaard heeft.
Een obsessieve drang is ook weer vlot geschreven. Er komen heel mooie zinnen in voor, die heel diep gaan en die je aan het denken zetten. Het zijn prachtige zinnen waar ik een traan bij heb gelaten. Menig gevestigde schrijver zou jaloers op zulke zinnen zijn, laat staan dat ze ze kunnen bedenken.
Wat een prachtig bewogen boek. En ik vond De zwarte spiegel al zo goed. Ik had niet gedacht dat hij dat nog zou kunnen overtreffen, maar het is hem gelukt. Een dikke aanrader met vijf sterren.
Pluspunten: Fantasierijk, Goede verhaallijn, Meeslepend verhaal, ontroerend mooie zinnen

Online magazine TheSword (drie en een halve ster *** *)
Het boek dat Robert Thomson geschreven heeft is een psychologische roman. De schrijfstijl die Robert Thomson hanteert is een stijl die aanspreekt, een die het grote publiek wel weet te appreciëren. Het goed uitdiepen van de personages is een enorm pluspunt, je weet echt wat er in hun hoofd omgaat en leeft mee met de protagonisten.

De sleur van het leven waar bankier Robbert Olthoff inzit, laat de schrijver goed doorschemeren. Het enige probleem tijdens het lezen vond ik dat het af en toe wat te veel herhaald wordt. Ook leest het boek in het begin vlot, maar naar het midden toe wordt het naar mijn mening ietwat te voorspelbaar, waardoor ik persoonlijk net iets te vaak afgeleid wordt. De dertig laatste pagina’s zijn dan weer top geschreven. Hier gaat het er echt toe doen en is het moeilijk om het boek even aan de kant te leggen. Zo snel mogelijk probeer je te weten te komen wat Robbert Olthoff drijft, wat er mis is met hem. Even voor het einde kan je wel voorspellen wat het probleem met hem zal zijn. Dit vermoeden wordt bevestigd, maar daar stopt het verhaal niet. Daar gaat Robert Thomson nog iets verder dan de anderen.
Daarom dus een score van 3.5 op 5, een goed boek dus, dat zeker het lezen waard is.

De Offerschalen van Satan #recensies

DOVS_druk2_65
4e roman september 2014

Niet alle recensies zijn volledig getoond: klik voor een volledige weergave op de rode link.

Ik heb De offerschalen van Satan na ampele overwegingen een roman genoemd omdat de gebeurtenissen opgetekend zijn uit de verhalen van verschillende vrouwen en ik het niet kies vond om hun verhaal als een sappige thriller te brengen, ook al is het fictie en heb ik de gebeurtenissen in één personage verwerkt, leek mij dat toch het beste. Zelfs het rijke leven van Paula en Jack na alle ellende is op feiten gebaseerd, zij het in geromantiseerde vorm

Klik hier voor publicatie Ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport.
Klik hier voor het Promotiefilmpje

Recensie NBD Biblion
Paula werkt als doktersassistente in een ziekenhuis, woont in een leuk appartementje in Amsterdam en geniet intens van het leven. Het is voor iedereen dan ook een verrassing als ze valt voor de ingetogen en verlegen Marcel. Hij is een rechtenstudent en opgegroeid in een streng christelijk milieu in Nunspeet. Als advocaat vindt hij al gauw een drukke baan en vraagt Paula ten huwelijk. In een opwelling accepteert ze zijn aanzoek en pas getrouwd settelen ze zich in een twee-onder-een-kapwoning in een nieuwbouwwijk. Ogenschijnlijk lijken ze een gelukkig stel maar haar hartsvriendin Jolijn en haar moeder voelen aan dat er iets niet klopt. Na twee jaar intimidatie en mishandeling belandt Paula in het ziekenhuis. Een indringend en met intieme details beschreven verhaal, gebaseerd op waargebeurde situaties. Afgerond verhaal door de beschrijving van Paula’s leven voor, tijdens en na de traumatische gebeurtenis. Aandacht voor karakteropbouw. Vlot taalgebruik, heldere verwoording van seksualiteitsbeleving vanuit streng christelijk perspectief. Interessant, vanwege het gekozen perspectief van waaruit onderdrukking kan ontstaan.

Graag gelezen: (Mieke Schepens) vijf sterren ***** 
Een goed gekozen cover. Een afbeelding van een jonge vrouw die heel angstig haar omgeving in de gaten houdt.
Deze angst is door bijna het hele verhaal heen voelbaar voor de lezer.
De titel De offerschalen van Satan wordt duidelijk onder het lezen. Het is een verwijzing naar de Bijbel, Openbaring 17 vers 1 tot 5. Knap gevonden, deze titel.
Een boek verdeeld in twee delen, tezamen een verhaal waar je stil van zult worden.
Een heel ander boek qua stijl dan ik van Robert Thomson gewend ben. Maar daarom niet minder, zeker niet!
Een knap geschreven roman over een onderwerp dat helaas aan de orde is, ook in ons kikkerlandje. Aan de buitenkant zie je het niet, maar eenmaal in de cirkel ben je onderworpen aan hun gebruiken. Afschuw-wekkend hoe er met mensen wordt omgegaan! Niet een roman in de soort van romance-roman maar een heel spannende roman, richting thriller.
De hoofdpersoon is een vrolijke meid die heel beschermd is opgevoed. Ze ziet geen kwaad in andere mensen en denkt dat het allemaal wel mee zal vallen. Niets is minder waar. Wanneer je denkt dat Paula nu eindelijk de rust en de liefde zal vinden die ze verdient, lopen de rillingen over je rug. Waarvan ik ook schrok was de vasthoudendheid in kortzichtigheid van sommige personages in het verhaal en de vastberadenheid om te kleineren.
Ik heb dit verhaal even moeten laten bezinken, eer ik deze recensie kon schrijven. Een enorm goed verhaal en knap geschreven. Ik heb het graag gelezen.

Ik waardeer dit boek met 5/5 sterren. *****

Leesdame Luna: (vijf sterren *****)
De offerschalen van Satan’ las ik afgelopen week vrij snel uit. Eenmaal begonnen wou ik alleen maar doorlezen. Want het is heel meeslepend, schokkend en soms ook wel eng. Laat ik eerst vertellen waar het over ging.

Deze roman gaat over Paula. Paula is een onbevangen jonge vrouw en verliefd op advocaat Marcel. Als ze zijn ouders voor het eerst ontmoet gaat dat niet vlekkeloos. Zijn familie is zeer streng gelovig en ze reageren heel afkeurend op Paula. Toch weet Marcel hoe hij Paula voor zich kan winnen en ze trouwen dan al vrij snel met elkaar.

Paula hoopt dat Marcel losser wordt als ze eenmaal getrouwd zijn. Maar het tegendeel blijkt waar te zijn. Marcel ontpopt zich als een streng gelovige echtgenoot, die zijn huwelijk laat leiden door de regels van de Bijbel. Maar dan wel met zijn eigen interpretatie van die regels. Zo mag Paula absoluut niet genieten van de seks, mag ze geen make-up dragen en moet ze kleding uitkiezen die blote delen van haar lichaam bedekt. Marcel houdt haar bij alles haarscherp in de gaten en ziet in zichzelf een goede echtgenoot wanneer hij haar later fysiek straft als ze regels niet nakomt. Haar schoonouders stimuleren Marcel in zijn praktijken.

Voor Paula is alles een hel. Ze is doodongelukkig, maar probeert toch de liefde van Marcel terug te winnen. Maar dat loopt volledig verkeerd als ze wil vertellen dat ze een kindje krijgt. Ze wordt wakker in het ziekenhuis en Marcel wordt opgepakt. Na deze gruwelijke nachtmerrie lijkt voor Paula eindelijk de zon te gaan schijnen. En dan begint deel 2 van dit verhaal. Een nieuwe liefde voor Paula, een man die haar op handen draagt. Maar ondertussen is Paula nog steeds niet verlost van haar verleden en wordt ze in alles zoveel mogelijk dwarsgezeten.

Een schokkend verhaal… Vooral het eerste deel met de gruwelijke mishandelingen. Zowel geestelijk als lichamelijk. Onmogelijk bijna om voor te stellen dat er inderdaad zulke mannen bestaan. Die zo opgaan in het geloof, er zo op blindstaren en dan blijven denken dat ze het juiste doen. Onmenselijk bijna. Maar ik zou gek zijn als ik zou zeggen dat het niet bestaat. Mishandeling, kortzichtigheid en vooral de invloed van de ouders en hun opvoeding maakte van Marcel een klootzak eerste klas. Wat werd ik kwaad op hem tijdens het lezen!

Robert Thomson heeft een eigenzinnige schrijfstijl, durft over het randje te gaan. Hij wist me vast te houden en dit tot bijna half vier ‘s nachts! Er gebeurde heel veel in ‘De offerschalen van Satan’ soms zelfs teveel en dat maakt het verhaal bij vlagen schokkend. De mishandelingen in naam van de Heer geven het verhaal een eng randje. En ik weet dat het zo kan zijn, er zijn mensen die inderdaad zo verschrikkelijk kortzichtig zijn en alle menselijkheid uit het oog verliezen als godsdienst-waanzinnigheid om de hoek komt kijken.

De constante dreiging in Paula’s leven maakt eerder van dit verhaal een thriller dan een roman. Daarom kan ik het niet echt goed plaatsen in een genre. Vooral de godsdienst-waanzinnigheid vind ik al thrillerachtig genoeg. Paula leeft constant in angst en ook ik werd bang als Marcel thuiskwam en spiedend in het rond keek op zoek naar een misstap van Paula. En je voelt hoop. Hoop dat Paula eindelijk gelukkig wordt, maar ook dat ze eindelijk eens echt voor haar zelf kiest en niet meer over zich heen laat lopen. Ik kan dit boek aan iedereen aanraden! Het maakt namelijk zoveel los en geeft zoveel om over na te denken.

Thea The Book Girl: (vijf sterren *****)
Een beklemmend en meeslepend verhaal welke onder de huid van de lezer gaat zitten en deze niet meer loslaat. Het verhaal laat zich lezen als een thriller en roept een rollercoaster van emoties bij de lezer op, mede door de levensechte beschrijving van personages en de beeldende schrijfwijze van de auteur. Meteen vanaf het begin word ik gegrepen door het verhaal en wil ik maar één ding; doorlezen, weten hoe het Paula zal vergaan, zal ze ooit het geluk mogen kennen? Er gebeurt veel in het verhaal, gebeurtenissen stapelen zich op. Op het moment dat je als lezer denkt nu komt er een moment van rust, even adem kunnen halen, slaat het noodlot opnieuw hard toe. Sommige fragmenten zijn schokkend, zoals de beschrijvingen van het huiselijk geweld door Marcel gericht tegen Paula. Andere fragmenten ontroeren mij diep, leidend tot een brok in mijn keel en een traan in mijn ogen. Zoals de beschrijving van het afscheid van Carla van haar zoontje Peter, de dag voordat ze zal sterven. Nadat het verhaal gelezen is zit ik even stil voor me uit te staren, onder de indruk en verbouwereerd over hetgeen ik zojuist gelezen heb…

Op zijn gezicht verschijnt een vreemde trek. Hij spant zijn voorhoofd, zijn ogen vermorzelen me. Het is alsof ik in het gezicht van een bezetene kijk. Ik schrik me kapot. Die uitdrukking heb ik nog nooit eerder bij hem gezien. Het lijkt wel of er een boze geest in hem is gevaren. In niets herken ik de rustige, vriendelijke Marcel.

Paula van Laken krijgt een relatie met advocaat Marcel Aalbers. Marcel komt uit een streng gereformeerd milieu en heeft een andere opvoeding genoten dan Paula. Paula hoopt dat ze naar elkaar toe zullen groeien en Marcel wat losser zal worden naarmate ze elkaar langer kennen. Na hun huwelijk ontpopt Marcel zich al snel als een streng gelovige echtgenoot, levend naar de regels van de bijbel. Marcel blijkt twee gezichten te hebben, op het oog een voorkomende, vriendelijke en rustige man, maar onder dit oppervlakte schuilt een gewelddadig en gefrustreerd persoon. Door middel van vernedering, mishandeling
en verkrachting dwingt hij Paula te leven volgens zijn interpretatie van deze regels. „Alles in me is dood. Alleen mijn lijf hoeft nog maar te sterven.” Hij wordt steeds gewelddadiger totdat het op een dag gruwelijk uit de hand loopt en Paula in het ziekenhuis beland.

Deze keer overleef ik het niet flitst door mij heen. Het begint te suizen in mijn hoofd. Langzaam valt het geluid om mij heen weg. Binnenin voel ik iets knappen, tegelijkertijd voel ik een scherpe steek in mijn onderbuik, alsof er een mes in gestoken wordt. Dan gaat het licht uit.

Marcel krijgt een gevangenisstraf van twee jaar opgelegd voor poging tot doodslag. Hij moet zich daarnaast verplicht onder psychiatrische behandeling stellen. Getekend voor het leven probeert Paula met behulp van hartsvriendin Jolijn haar leven weer op te pakken.Wanneer ze een relatie krijgt met Jack lijkt het geluk Paula weer toe te lachen. „Bij Jack kan ik mezelf zijn. Hij accepteert mij zoals ik ben.” Maar dan slaat het noodlot opnieuw hard toe en lijkt het verleden haar in te halen…

Geluk is niet voor mij, het wordt sadistisch als een stuk vlees voor m’n neus gehouden, ik mag eraan ruiken, meer niet, en als ik door de geur bedwelmd, het met beide handen wil beetpakken, wordt het weggehaald. Niet voor jou Paula van Laken, niet voor jou.

De boekenwereld: (Sandra van de Walle, vier sterren ****) 
Paula komt na haar huwelijk met Marcel tot de ontdekking dat de strenge, religieuze wijze waarop hij is opgevoed van hem een gefrustreerde man heeft gemaakt. En dat zij het lijdend voorwerp blijkt te zijn valt niet langer te ontkennen. In het begin lijkt het nog om incidenten te gaan, maar al snel zijn de vernederende mishandelingen een dagelijks terugkerend ritueel waarover zij angstvallig zwijgt. Tot het op een kwade dag afschuwelijk mis gaat. Getekend voor het leven lukt het Paula toch om de scherven van haar leven bij elkaar te vegen en opnieuw te beginnen. Maar net wanneer het geluk haar toelacht haalt het verleden haar op gruwelijke wijze in.

‘De offerschalen van Satan’ is voor mij de eerste kennismaking met de boeken van Robert Thomson en dat is mij goed bevallen. Thomson heeft een geheel eigen manier van schrijven en dat werkt erg verfrissend. Als lezer voel je je bijna één met het verhaal waardoor je je heel goed in de personages kunt verplaatsen. De auteur weet het zelfs voor elkaar te krijgen dat je sympathie kunt opbrengen voor de dader en de omstandigheden waarin hij opgroeide. De ronduit gruwelijke vernederingen waar Paula aan wordt bloot gesteld zijn zo aangrijpend weergegeven dat je er de koude rillingen van krijgt. Juist het feit dat Thomson daarbij niet overmatig in detail treedt maakt de gevoelens van afschuw des te groter.

Hoewel ik in eerste instantie aan het bijna joviale taalgebruik van Thomson moet wennen, blijkt dat gaandeweg juist heel goed uit te pakken bij het weergeven van de verschillende emoties van de hoofdpersonen. Het eerste deel van ‘De offerschalen van Satan’ is een aaneenschakeling van schokkende taferelen die je kippenvel bezorgen. De auteur laat de gruwelijke dreiging haast van de bladzijden afspatten. De weerzinwekkende wijze waarop de dader het geloof en de bijbel misbruikt om aan zijn haast duivelse gerief te komen, vervult je met afschuw. De diepgewortelde angst van Paula grijpt je naar de keel. Je huilt met haar mee en hoopt dat zij zal weten te ontsnappen aan de vreselijke onderdrukking door haar echtgenoot. De manier waarop dat uiteindelijk gebeurt is zo aangrijpend uitgewerkt dat het je op het puntje van je stoel doet belanden. En als in het tweede gedeelte dan toch de zon weer voor haar lijkt te gaan schijnen, durf je daar als lezer haast niet op te vertrouwen. In de aanloop naar de schokkende ontknoping kun je het boek dan ook niet meer wegleggen. Je wilt alleen maar blijven doorlezen om te ontdekken hoe het afloopt.

Ik heb genoten van ‘De offerschalen van Satan’. Een echt aanrader dus!

Grilev: (Eva Krap vijf sterren *****)
Vaak vragen mensen zich af waarom vrouwen bij een man blijven die hen mishandelt. Plus, het zullen vast vrouwen zijn die sowieso al wat zwakker van zichzelf zijn. Robert Thomson rekent genadeloos met dit vooroordeel af. Paula is een sterke en zelfverzekerde vrouw. Juist door de manipulatie van Marcel verandert zij langzaam in een vrouw die de mishandelingen gelaten over zich heen laat komen. Thomson laat met veel compassie en empathie zien wat er in een vrouw omgaat als haar dit overkomt. In het eerste deel van De offerschalen van Satan schuilt dan ook hierin de kracht. Geen sensatie en opsmuk, maar gewoon zoals het is, waardoor je als lezer nog meer meeleeft met Paula.

In het tweede deel slaat het verhaal om in een thriller van formaat. Door de bedreigingen is er een onderhuidse spanning voelbaar. Het is niet zozeer een whodunnit, eerder een roman/thriller over welke gevoelens er bij het slachtoffer loskomen. Juist daardoor is er een constante spanningsboog, want ondanks dat aspect, zit je onbewust toch te puzzelen wie er verantwoordelijk is voor de bedreigingen.

Met De offerschalen van Satan heeft Robert Thomson bewezen dat hij zich uitermate goed kan inleven in zijn personages. Ze gaan de diepte in, het worden mensen van vlees en bloed. Thomson kan zich met een gerust hart meten aan de talentvolle auteurs die een verhaal weten neer te zetten waar je als lezer nog lang over nadenkt. De offerschalen van Satan is een boek dat zeker niet in je collectie mag missen.

Wemmie Wolf: (vier sterren ****)
Mijn eerste kennismaking met Robert Thomson en een aangename kennismaking! Het thema is afschuwelijk, huiselijk geweld. Iets wat helaas in alle lagen van de bevolking voorkomt. Achterliggende oorzaak is het extreme geloof van één van de hoofdpersonen. Op de cover staat roman maar ik zou het een roman met thrillerelementen willen noemen. In het eerste deel maken we kennis met Paula van Laken, een vrolijke twintiger die geniet van het leven en er uit haalt wat ze kan. Ze heeft een innige band met haar hartsvriendin Jolijn, ze kennen elkaar al vanaf klein meisje en werken in hetzelfde ziekenhuis. Paula krijgt een relatie met Marcel Aalbers, een bijna afgestudeerde rechtenstudent. Marcel komt uit een extreem christelijk milieu en houdt er bijzonder ideeën op na. Paula, naïef en verliefd, denkt dat na hun huwelijk het ultieme geluk aanbreekt. Maar dan breekt de hel los. In deel 1 volgt ook de uitleg van de titel, de offerschalen van Satan, het is een verwijzing naar de Bijbel. Dit eerste deel maakt heel wat bij je los als lezer en het boek kun je niet aan de kant leggen. Wat er allemaal gebeurt ga ik niet vertellen, dit moet je zelf ervaren maar schokkend is het wel.

In het tweede deel lijkt het geluk Paula toe te lachen, ze krijgt een relatie met Jack Donkervoort. Jack is een geslaagde zakenman maar privé heeft hij het niet gemakkelijk gehad. Dan lijkt het noodlot weer toe te slaan voor Paula, ze wordt gestalkt en er gebeuren vreselijke dingen in haar omgeving. Het lijkt alsof ze voor het ongeluk is geboren zoals ze zelf verzucht.

Thomson heeft een aantal passages in beide delen bijzonder inlevend opgeschreven. Hij heeft een zeer vlotte schrijfstijl, eenmaal begonnen in het boek wil je alleen maar doorlezen. De goed opgebouwde spanning in deel 1 was in deel 2 iets minder voelbaar. Ik miste bij een paar passages de finishing touch. Het boek is te goed voor drie sterren maar tipt door de net genoemde feedback net niet aan de vier sterren.

Robert Thomson heeft wat mij betreft zijn naam wel op de kaart gezet, een heel heftig thema verpakt in een boeiende schrijfstijl zonder door te draven. Het komt wel binnen en houdt je als lezer in de greep. Aanrader dus en ik ben benieuwd naar zijn andere boeken.

Boekverslaafde Kat: (vijf sterren *****)
Robert Thomson weet zich uitstekend in te leven in zijn personages en heeft deze wederom herkenbaar en voelbaar neergezet. Hierdoor zijn echte levendige personages ontstaan. Je leeft als lezer mee met die lieve kwetsbare Paula waarbij nooit iets normaal gaat in haar leven, het diepe dal waar ze doorheen gaat. Is geluk wel voor haar weggelegd? Ze loopt constant op haar tenen, de angsten die ze doorstaat, de vernedering, machteloosheid, maar ook de schaamte, ze durft zelfs haar beste vriendin niet in vertrouwen te nemen. Het schuldgevoel waar ze ondanks alles toch door overspoeld wordt. Hoe haar ALLES afgenomen is en ze zelfs zichzelf is verloren in haar huwelijk. Hoe liefde kan omslaan in een intense allesoverheersende diepgewortelde haat. Hoe houdt ze het vol, wanneer kiest ze voor zichzelf? De voor anderen rustige vriendelijke Marcel, een man die uit twee personen blijkt te bestaan, lief en zorgzaam, maar tegelijkertijd de duivel in hoogsteigen persoon. Paula’s beste vriendin Jolijn, vriendinnen sinds hun jeugd en onafscheidelijk, vrienden voor het leven. Ondeugende Jolijn is een schat. Thomson heeft een mooi realistisch gedetailleerd beeld geschetst van autistisch Petertje, hoe hij omgaat met emoties en in zichzelf is gekeerd, afgesloten voor de buitenwereld. De liefde van Paula voor Petertje is heel vertederend.

De thema’s die Robert Thomson heeft verwerkt in De offerschalen van Satan zijn gewaagd en heftig. Huiselijk geweld en een streng gelovige gemeenschap. De steeds grimmiger wordende sfeer en de tenenkrommende kortzichtige mensen, heeft hij uitstekend beschreven. De realiteit van het leven, de oneindigheid van het leven en hoe anders het leven kan verlopen.

De offerschalen van Satan, heeft me geraakt en heeft veel indruk op me gemaakt, tijdens het lezen schoten mijn emoties alle kanten op, ik heb het boek met tranen in mijn ogen uitgelezen. Dit verhaal gaat me bij blijven. Ik heb het verhaal met verontwaardiging en verbazing gelezen, het is onvoorstelbaar maar dit gebeurt ook in het echte leven! Ook na het lezen bleef het door mijn hoofd gaan.

Anne-Jan de jong: (Thrillerlovers vier sterren plus ****+)
Roman, Thriller? What’s in a word, dit boek hoort hier zeker thuis en zal menigeen hier bekoren. Lees hier mijn mening : Mijn eerste kennismaking met het fenomeen Robert Thomson. De offerschalen van Satan, inmiddels het 4e boek dat de auteur uitbrengt.

We maken kennis met Paula, die op een dag als een blok valt voor de op het eerste gezicht suffe Marcel. Opgevoed in een streng christelijk gezin, en haar vrienden vragen zich dan ook af of de twee wel bij elkaar passen. Vooral hartsvriendin Jolijn heeft haar vraagtekens, helemaal als de twee besluiten te gaan trouwen.
Als de twee nog maar net getrouwd zijn, verandert Marcel in een ware tiran en is de duivel in eigen persoon. Alles moet en zal gaan volgens zijn regels en Paula komt er al snel achter dat ze een hele grote fout gemaakt heeft. Ze is in een ware hel beland en het gaat van kwaad tot erger. Op een dag loopt het volledig uit de hand en Paula belandt in het ziekenhuis, tevens het einde van de relatie.
Langzaam klautert ze weer uit het dal en probeert de draad weer op te pakken. Tot ze op een dag Jack tegen het lijf loopt, zal ze met Jack wel het geluk vinden dat haar toekomt?

Hier en daar had ik al eens wat gelezen over het werk van deze auteur. Zijn boeken krijgen stuk voor stuk goede recensies, dus ik was erg benieuwd of het mij ook kon bekoren. Nou en of! Ik heb het boek in een razendsnel tempo uitgelezen en verslonden! Dat we hier te maken hebben met een auteur met veel noten op zijn zang, wordt al snel duidelijk. Enorm goed geschreven, veel oog voor detail, overtuigend en scherpzinnig. Men brengt het boek uit als een roman, maar kan ook zomaar doorgaan als (psychologische) thriller, mede door een opeenstapeling van bizarre gebeurtenissen, een emotionele achtbaan en veel spanning.

Altijd leuk, dat als je dan éénmaal een boek met zoveel plezier gelezen hebt, dat er gelukkig nog meer boeken van zijn hand voorradig zijn, die ik dan in de nabije toekomst ook zeker zal gaan checken! Wat ik begrepen heb, schrijft Robert ondertussen alweer aan zijn vijfde boek, als ze allemaal zo goed zijn als deze, dan mag hij wat mij betreft dit aantal vertienvoudigen! ★★★★+

Leesclub van lettervreters De Perfecte Buren: (Vier en een halve ster **** +)
Cover
Patrice; De cover is niet echt fantastisch. Niet opvallend, totdat je de titel leest. Die is wel heel intrigerend, roept vragen op. Maar een roman? Nee, het is echt een thriller. Een magere 6.

Nancy; Aan de cover te zien zou je niet merken dat dit werkelijk een heftig boek is. Ook de vermelding ‘roman’ vind ik niet zo goed passen bij dit boek, dit is naar mijn mening een echte thriller. Ik heb ook gemerkt dat de uitgeverij zich nogal eerder aan dezelfde soort foto’s houdt. 5 punten.

Beoordeling
Patrice; Het is haast ondenkbaar dat deze emoties, sowieso eigenlijk het gehele boek, door een man zijn beschreven. Dat laatste is een welgemeend compliment! Erg mooi en menselijk neergezet.

Nancy; Dit is mijn eerste kennismaking met Robert Thomson en zal zeker niet de laatste zijn. Dit is een thriller met veel emoties, woede en vooral afschuw dat ik gevoeld heb tijdens het lezen van dit boek. Ik durf eerlijk te bekennen dat er meerdere traantjes zijn gevloeid bij het lezen van sommige passages, iets wat mij zelden overkomt. Het was met momenten zo heftig dat ik het boek eventjes terzijde moest leggen maar toch de drang had om verder te lezen om te lezen hoe het met haar vergaat.

Patrice; Thomson heeft een indrukwekkende roman geschreven die écht bij je binnenkomt. Spannend, emotioneel, verwarrend maar ook verbazingwekkend. Een verhaal dat niet snel loslaat.

Nancy; Hoe je zoiets allemaal kunt verwoorden is echt subliem. Wat een mens allemaal moet kunnen verwerken en opnieuw terug omhoog klauteren om dan weer in een diepte te vallen. Hoeveel kan een mens eigenlijk hebben in zijn leven denk ik dan zo.
Ik heb dit echt moeten laten bezinken vooraleer ik aan mijn recensie kon beginnen, dit grijpt je echt naar de keel. Zijn verhaal heeft me dan ook diep geraakt. Kortom, een rollercoaster van emoties.

Patrice; Een verhaal dat je echt zou moeten lezen. 4,5 ster

Nancy; Robert heeft ook een enorme vlotte en heerlijke schrijfstijl en sommige woorden en gezegden deden mij toch glimlachen, als Vlaamse ken ik deze uitdrukkingen en woorden niet en ik vind het dan ook heel plezant en meteen leerrijk. Ook hoe hij zo verschillende emoties kan weergeven is echt prachtig. Ik kijk er naar uit om nog meer boeken te lezen van Robert !! Ik geeft dit boek een dikke 4 sterren!!

Ingrid Poisson: (Booklovers drie en een halve ster ***+)
Een tijdje vroeg ik me af wat voor soort boek De offerschalen van Satan was als ik het voorbij zag komen. In eerste instantie dacht ik horror. Nadat ik de korte inhoud had gelezen, gaat het wel degelijk over een horrorverhaal… voor het hoofdpersonage Paula.
Het boek is in twee delen gedeeld, waarvan het eerste deel handelt over het vrijgezellenleven van Paula en haar vrienden tot ze Marcel leert kennen. Vrij timide kerel, met heel godsvruchtige ouders. Op het eerste zicht oké, tot ze trouwen en Marcel zich ontpopt als een tiran. Dit eerste deel had me dan ook volledig in de ban.
Vanaf deel 2 krijgen we een andere kant van de auteur te zien; een zachte, romantische auteur. Moest ik niet weten dat het boek door een man geschreven was, zou ik beginnen twijfelen 😉 . Hier taant mijn aandacht een beetje. Het verhaal is nog wel goed geschreven, maar de overgang van het geweld naar de romantiek gebeurt iets te bruusk.
Langzamerhand komt hier terug verandering in als Paula gestalkt wordt en de spanning terug opgedreven wordt.
Ik vond het boek zeker de moeite waard om te lezen, goed geschreven, oog voor detail, goed verhaal. Met momenten verdacht ik personen van een spelletje, en heb zelfs eventjes gedacht dat Paula een gespleten persoonlijkheid zou hebben. Dus de auteur is er in geslaagd om me op het verkeerde been te zetten.
Met plezier raad ik dit boek aan als je van thrillers houdt… en nu ben ik heimelijk op zoek naar andere boeken van Robert Thomson.

Overige leeservaringen:
Vrouwenonderdrukking en mishandeling onder het mom van een streng religieuze opvoeding, komt helaas ook in autochtone kringen voor. Wat een verhaal.Thomson weet de gruwelen in Paula haar huwelijk met Marcel Aalbers ingetogen en beeldend neer te zetten, zonder dat hij zich verliest in superlatieven. Dat beeldend neerzetten van feiten, herken ik uit zijn vorige romans. Die Paula van Laken maakt heel wat mee. De auteur laat niet alleen Paula, zijn hoofdpersonage, maar ook de andere personages een behoorlijke karakterontwikkeling doormaken. Net als Paula denkt het geluk te hebben gevonden en ze haar leven weer op kan pakken, nadat ze door haar man voor halfdood is achtergelaten en haar ongeboren kind verliest, gebeurt er weer van alles. Het rustige vaarwater waar je als lezer in denkt te belanden in het tweede gedeelte van de roman duurt dan ook maar kort. Er gebeurt altijd wel wat in deze roman. De schrijver heeft op subtiele wijze een balans weten te creëren tussen drama, spanning en ontroering. (vijf sterren ***** van onbekende).

Asta Cramer:
Robert, na het lezen van je boek, was ik ervan overtuigd dat je je vrouwelijke kant mee hebt laten schrijven. Je zou denken dat een man het niet geschreven kon hebben, zo treffend, het was voor mij alsof het echt gebeurd was en Paula een biografie had geschreven.

Gaby Sadowsky:
Je boek is uit! Wat een meesterlijk geschreven verhaal.
You had me at the first page! Echt lang geleden dat ik een boek in 1 ruk heb uitgelezen.

Eva Schieferer:
Dag Robert, je bent de bijsluiter bij je boek vergeten! Het lezen kan verhoogde hartslag, angstzweet, ongecontroleerd urineverlies en slapeloosheid of nachtmerries veroorzaken. Niet geschikt voor mensen die vanwege hun leeftijd al voor een van de genoemde verschijnselen vatbaar zijn. Nee echt, weer een bloedstollend verhaal, ben zelfs niet naar buiten geweest om het meteen uit te lezen! Gefeliciteerd! Petje af!

Marian van Leeuwen:
Heb het uit, in “2 adems” …… “2 rukken” klinkt zo raar, oftewel twee avonden achtereen te laat gaan slapen….

Ene Esther:
Dag meneer Robert Thomson. Ik wilde u even complimenteren met uw laatste roman. De Offerschalen van Satan. Wat een indrukwekkend boek. Ik kon gewoon niet stoppen met lezen. Zo mooi geschreven.

Rosaline Roelofs:
Eerste bericht: Ik ben nu in de offerschalen begonnen en voel elke zin binnenkomen.
Tweede bericht: Ik heb het uit en het heeft me geraakt.

Goodreads
Gaby Sadowsky
De offerschalen van Satan heeft me vast gepakt. Klemgezet om meteen uit te lezen. Om daarna verdrietig te zijn dat ik bij de laatste bladzijde was uitgekomen.
Ik heb het idee gekregen de hoofdpersonen te kennen, aan te voelen. Dus dat heeft schrijver Robert Thomson mooi gedaan. Ik wilde af en toe het boek in stappen om de mooie Paula eruit te halen, weg….uit die wereld. Ik kan me levendig voorstellen dat het voor de schrijver ook pijn heeft gedaan om afscheid te nemen van zijn Paula en haar vrienden. Ook Jolijn, Paula’s hartsvriendin, heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt.
Dit boek is de vijf sterren meer dan waard!

Saskia_1
Lezen, lezen, lezen. Dat is wat ik wilde bij dit boek. Ik kon niet stoppen. Gisterenmiddag begonnen en vanmorgen las ik het met een zucht uit. Wat een verslavend boek!

Saskia_2
Dit is echt een boek waarin je alsmaar door wilt blijven lezen, lekkere vlotte schrijfstijl ook. Het boek is opgedeeld in twee delen, het eerste deel vond ik mooier om te lezen dan het tweede deel. Ik vond het in het tweede deel een beetje ongeloofwaardig worden, ik zal niet zeggen wat ik precies bedoel want dan geef ik teveel prijs van het verhaal, dit vond ik het enige minpuntje, verder echt een geweldig boek!

Linda Urlings van der Heijden
Zo gister De offerschalen van Satan van Robert Thomson uitgelezen .Ik heb nu een probleem dit was zo goed dat ik nu geen idee heb wat ik moet lezen dat dit moet evenaren .Ik zou zeggen haal het lees het, het is echt super ik ben fan van deze geweldige auteur.

Uitmelkers en uilskuikens

17 december 2014 – Beide woorden duiden een menselijke eigenschap of attitude aan. Het frappante is dat de ene vaak het slachtoffer is van de ander, en er daarom een schijnbare, onlosmakelijke verbondenheid tussen hen bestaat. Als ik in de spiegel kijk en mij aan een psychoanalyse onderwerp, kan ik met een gerust hart stellen dat ik tot de tweede categorie behoor: de uilskuikens.

Een kenmerkende eigenschap van uilskuikens is dat zij, goedgelovig als zij zijn,uitgaan van de goedheid van de mens. Zonder enig eigenbelang of winstbejag zijn ze direct bereid hun kennis en kunde voor de ander in te zetten. Echter door hun lankmoedigheid en maatschappelijke bewogenheid, de drijfveren van waaruit zij handelen, is het algemene oordeel dat zij nogal eens vergeten tijdig grenzen te stellen.

Door die altruïstische karakterstructuur worden ze vaak aardig gevonden, maar zijn daardoor een makkelijke prooi voor uitmelkers. Hoe tegenstrijdig de opvattingen van de uitmelker en het uilskuiken ook zijn, komt nu toch een zekere overeenkomst in attitude uit de psychologische trukendoos tevoorschijn. Oók uitmelkers worden vaak aardig gevonden. Ik durf de stelling wel aan dat ‘aardig gevonden worden’ een conditio sine qua non is voor een succesvolle carrière als uitmelker.

Uitmelkers zijn berekenend, handelen nooit impulsief of vanuit het gevoel, maar vrijwel in alle gevallen uit existentiële angst. Een zeker narcisme kan hen niet ontzegt worden. Ze zijn meesters in het verkopen van gebakken lucht, oftewel het doen van illusoire beloftes en bedienen zich van allerhande uitsteltechnieken die hoopvolle koesteringen bij de uilskuikens oproepen.
Uilskuikens, van nature goedgelovige wezens tot het tegendeel onomstotelijk bewezen is, zijn voor de uitmelkers dé ideale prooi. Uitmelkers zullen zich niet gauw kritisch uitlaten en elke discussie mijden. Bij hen krijgt iedereen gelijk, sterker nog: ze plaatsen hun prooi zelfs op een imaginair voetstuk door hen liters stroop om de mond te smeren.

Het uitmelken gaat het best bij producten waarvan de revenuen door het uilskuiken niet te controleren zijn, al dan niet gecombineerd met het aanbieden van slim in elkaar gesleutelde diensten. Iemand die alles met de nodige nuchterheid en scepsis bekijkt, en niet tot het uilskuikengilde behoort, prikt daar gauw doorheen. Doorgewinterde uitmelkers beschouwen die zelfverzekerde types als hun natuurlijke vijand. De meer door de nood gedreven uitmelker is op dat punt toleranter en laat bij hen het uitmelken achterwege. Je zou kunnen zeggen de gelegenheid maakt de dief.

Een van de gewiekste uitmelktypen is wel de jonge, leuk uitziende vrouw, die zich vaak hulpeloos en zoekende opstelt. Al dan niet behorend tot het aangeboren of het uit nood geboren type maakt weinig verschil in raffinement. Er zijn schrijnende gevallen bekend waar het uilskuiken volledig op zijn of haar kennis werd uitgemolken en zelfs meer dan eens betaling in het vooruitzicht werd gesteld. Kenmerkend in die gevallen is wel, dat de uitmelker het uilskuiken steeds opnieuw wist te vermurwen door een zielig verhaal op te hangen dat het zakelijk allemaal iets anders gelopen was dan verwacht.

Elk uilskuiken heeft een beperkte houdbaarheidsdatum en een professionele uitmelker weet die loepzuiver in te schatten. Voor een laatste keer wordt het uilskuiken flink leeggezogen en daarna met schone beloftes, vriendelijk aan de dijk gezet. Een knap uilskuiken dat nog iets gedaan krijgt van de uitmelker, hij zal uiteindelijk teleurgesteld afhaken.

Alleen wat de uitmelker niet beseft, is dat het uilskuiken, zo’n uilskuiken niet is, maar dat het meestal gaat om mensen met een levenshouding waarin voor eigenbelang en winstbejag geen ruimte is en dienstbaarheid en menslievendheid voor hen de pijlers voor een betere wereld vormen.
Denk nooit dat iemand die zijn recht niet opeist een uilskuiken is dat niet doorheeft dat het uitgemolken wordt. Dat zou naïef zijn. Zelfs uilskuikens hebben een grens. Door innerlijke wijsheid en harmonie, lijkt het langer te duren voor die overschreden wordt. Maar bedenk dan dat ver voor de grens bereikt is, het uilskuiken de uitmelker al doorheeft. Het is echter niet aan het uilskuiken om te oordelen of te veroordelen. Als de tijd rijp is, loopt de wagon van zelfzucht en eigenbelang vanzelf uit de rails. En als het zover is, kun je je afvragen wie nu het echte uilskuiken is.

Het trieste van dit relaas is dat de meeste uitmelkers uit de nood geboren worden, uit angst om weg te zakken in het moeras van armoe en vergetelheid zoeken ze hun toevlucht tot uitmelken en zien het als hun laatste redmiddel. Met dat soort uitmelkers kun je als uilskuiken alleen maar mededogen hebben en alles in een breder, lankmoediger kader plaatsen. Maar hoe moeilijk dat het uilskuiken ook afgaat, het moet uiteindelijk toch een grens trekken. Tot hier en niet verder. De echte beroepsuitmelkers, die uitmelken om het uitmelken op zich, verdienen het om rücksichtslos aan de schandpaal genageld te worden. Daar zullen alle uilskuikens het mee eens zijn.

Vandaag ben jij weer even bij me

6 december 2014 – Sinds jij heenging is jouw verjaardag  6 december voor mij een dag van rouw. Dan is de pijn van het gemis weer ietsje heviger. Vorig jaar namen we nog snoepjes voor je mee, maar je kon al bijna niet meer kauwen. Jij was mijn hartsvriendin, zo eentje bij wie ik naakt kon zijn zonder dat de erotiek het van ons overnam. Wij zagen elkaar en accepteerden elkaar om wie we waren. Wij waren boezemvrienden en hartsvriendinnen tegelijk.

Soms raak ik in paniek, als ik besef dat wanneer alles fout loopt, je nu zo vreselijk weg bent, ik je niet kan vinden, waar ik ook zoek en hoe hard ik ook aan je denk.  Dan is het alsof ik zonder reddingsvlot mijn hoofd boven water moet zien te houden en naar je roep in de grote, lege oceaan van het leven.

Dan slaat de radeloze angst toe, dat er misschien toch niets na de dood zal zijn. Dat de dood gewoon dood is, dat het licht alleen maar uitgaat in plaats van dat je erin opgenomen wordt. Dan wil ik wel dat God bestaat, maar als ik die toelaat, word ik opstandig en kwaad, dan wil ik Hem ter verantwoording roepen over hoe hij jou heeft laten lijden. Een leven met zes verschillende soorten kanker een herseninfarct en uiteindelijk een hersentumor, is onmenselijk. En jij was alleen maar goed, je dacht altijd eerst aan een ander, je cijferde je altijd weg. Het enige waar je tegen vocht was de kanker. Dat was jouw grote vijand.

In het huis van je hartsvriendin komen wij en je lieve man bij elkaar om jou te herdenken. Het besef dat we misschien nog wel twintig of vijfentwintig jaar zonder jou door moeten leven, is niet te bevatten. Eén ding weet ik zeker: jij zult nooit alleen maar een periode zijn, een episode in mijn leven. Toen jij stierf, stierf er een klein stukje van mij met je mee. Ik ben ervan overtuigd dat dit ook in het leven besloten kan liggen: stukje bij beetje met je dierbaren meesterven, en dat je zo oud moet worden tot er uiteindelijk niets meer van je over is, en je zelf mag gaan.

Maar vandaag is jouw dag, vandaag ben jij weer even bij me.